Il fondatore dell’Orapizmo a Montecatini Terme per un’asta internazionale

CZASOPISMO W WERSJI ELEKTRONICZNEJ https://drive.google.com/open?id=1ZRN1c06oSOd1L97h22mu-QklTuviabsV

KRZYSZTOF KONOPKA

Twórca Orapizmu w Montecatini-Terme na aukcji międzynarodowej


di Margherita Blonska Ciardi

Podczas ostatniej edycji Biennale we Florencji polski artysta Krzysztof Konopka został oficjalnie uznany za inicjatora Orapizmu, nowego nurtu w malarstwie (z portugalskiego „teraz śledzę”), który opracowując i rozwijając szkołę abstrakcyjnego ekspresjonizmu, fowizmu i informelu wprowadza nowy rodzaj plastycznej reprezentacji.
Malarstwo Konopki wykorzystuje awangardę XX wieku, przekształcając ją w osobisty styl, który artysta zdefiniował właśnie „Orapizmem”.
Spontanicznymi pociągnięciami szpachli, pędzla, które falują i drapią powierzchnię płótna, Konopka nakłada emocjonalny chaos na reprezentowane obrazy, przekazując całą świeżość i naturalność jego gestu.
W ten sposób artysta staje się katalizatorem emocji ukrytych w nieświadomości. Konopka pozwala na wyzwolenie jego i naszych pierwotnych uczuć, ujmując je w plątanine kolorów i tekstur chromatycznych.
Świat rzeczywisty jest zawsze punktem wyjścia jego prac, nawet jeśli obiektywne wrażenie wizji jest zmieniane przez nakładane pigmenty.
Prace polskiego artysty zaprezentowano niedawno w odcinku telewizyjnym ,,Spotkania ze sztuką” w zabytkowej florenckiej restauracji La Loggia na Piazzale Michelangelo we Florencji. Jedno z jego dzieł zostało wybrane na kolejną międzynarodową aukcję Fabiani Arte w Montecatini-Terme.

”ART NOW” – PALERMO 2020

ORAPIZM Krzysztofa Konopki w czasopiśmie ,,ART NOW”

ORAPISM by Krzysztofa Konopka in the magazine ,,ART NOW”

Spoleto Arte – Tłum VIP-ów z okazji „Dario Fo i sztuki współczesnej”

Dino Zoff, Pippo Franco, Carmen di Pietro i wielu innych na wystawę organizowaną przez Nugnesa i Sgarbiego

Zainaugurowana wczoraj wieczorem, w czwartek 6 lutego w Micro w Rzymie , wystawa Dario Fo i sztuka współczesna otworzyła się z zdecydowanie ważną frekwencją. Prezentując wydarzenie mające na celu zapamiętanie Nagrody Nobla i wysunięcie na pierwszy plan sztuki współczesnej, kustosz wystaw i ważnych wydarzeń Salvo Nugnes wraz z dużą liczbą gości.

Od wielkiego Pippo Franco przez Carmen Di Pietro , od dziennikarzy RAI Antonietty Di Vizii po artystę José Dalì , syna Salvadora Dalì, aż po fotografa Roberto Villa , przyjaciela Pier Paolo Pasoliniego i Dario Fo. Jego zdjęcia repertuarowe są prezentowane na viale Giuseppe Mazzini 1, rzut kamieniem od siedziby włoskiego radia i telewizji. Dwie inne kobiety, które przyczyniły się do wernisażu: Caterina Grifoni , prezes FIDAPA (sekcja Spoleto) i Flavia Sagnelli , prezes Ass. Upodmiotowienie kobiet. Wśród publiczności także psycholog i psychoterapeuta Maria Rita Parsi i Dino Zoff , legenda włoskiego futbolu. Niejednorodna całość, która przyniosła eksplozję energii i radości w programie.

Spotkanie, w imię pamięci, sztuki i lekkości, oferuje wizytę, podróż przez życie osobiste i artystyczne Dario Fo. Wiele postaci zostało wydanych na postać i pragnienie, aby jego pamięć pozostała rozświetlona w ludzkich sercach. Chęć sprowadzenia na wystawę autentycznie utalentowanych autorów można znaleźć w myśli samego Błazna. Zwłaszcza gdy wyjaśnił lata temu tylko we Włoszech jest około 70% dziedzictwa kulturowego światowego teatru i, niestety, ponad połowa Włochów nie jest nawet informowana o tym, co posiada, pod względem miejsc i dzieł o dużej wartości. «Musimy przede wszystkim uczyć młodych ludzi, że dziedzictwo kulturowe nie jest niepotrzebnym obciążeniem, ale jest decydującym narzędziem kształtowania sumienia i wiedzy naszych rodaków. Z drugiej strony, kraj bez kultury może tylko zmarnować tępych i przyszłych mieszkańców ». Dlatego z Dario Fo i sztuką współczesną chcemy wstrząsnąć w tym kierunku.

Prace: Patrizia Almonti, Simoné, Gastone Bai, Eleonora Bottecchia, Nathaly Caldonazzo, Antonello Capozzi, Franco Carletti, Carlito T, Maria Beatrice Coppi, Paola D’Antuono, Virginia Farneti, Monica Ferrari, Nevèl będą dostępne do 23 lutego Francesca Fiore, Elisa Fossati, Dale, Roberto Giacco, Jorge Goncalves Romero, Alessandra Greco, Santiago Harizaj, Stephanie Holznecht, Krzysztof Konopka, Pietro Lembo, Anna Maria Maciechowska, Enrica Mancini, Massimo Mariano, Francesco Minopoli, Mattia Montone, Guido Nardo Niemeläinen, Mary Nunziata, Lucio Oliveri, Giovanna Orilia, Giuseppe Pasqualetto, Mauro Pavan, Amelia Perrone, Laura Piacentini, Daniela Poduti Riganelli, Silvia Polizzi, Maria Milena Rocchetto, Antonella Rollo, Laura Ruggiero, Paola Ruggiero, Angelo Scuderi. Maria Pia Severi, Paolo Uttieri, Maria Ventura, Innocenzo Vigoroso, Domenico Villano, Toni Zarpellon i Aldo Zotich .

http://www.spoletoarte.it/index.php/11-eventi/315-folla-di-vip-per-festeggiare-dario-fo-e-l-arte-contemporanea

EVENT CATALOG

Margherita Blonska-Ciardi – il precursore del Orapismo -la corrente presentata alla settima Biennale di Arte Contemporanea di Firenze

Krzysztof Konopka è diventato artista tardi e quasi per caso. Un evento di forte disagio ,che ha sconvolto la sua vita, ha fatto cambiare  le sue abitudini personali  e ha permesso di vedere il mondo con gli occhi d’artista. Il suo  incontro con l’arte è stato come un risveglio da un lungo letargo.  In seguito alla sua trasformazione personale  ha spiccato un volo in alto nella ricerca professionale , bruciando le tappe e collezionando presto nel suo curriculum  importanti mostre internazionali. Esponeva senza sosta prima a Varsavia, poi a Londra, Amsterdam , Roma e Firenze. Il suo approccio con la pittura  riprende le avanguardie  del novecento come favismo ed espressionismo per  trasformarle creando uno  stile personale che l’artista ha chiamato orapizmo. Con spatolate spontanee che increspano e graffiano la superficie della tela, sovrappone il suo caos emotivo alle immagini rappresentate,   trasmettendo la freschezza e naturalezza del suo gesto. In questo modo l’artista diventa un conduttore e catalizzatore  – un mezzo per rivelare ed amplificare  le nostre emozioni nascoste nell’inconscio. Tira fuori le sue e nostre sensazioni primordiali catturandole nel suo groviglio di colori e fatture da diverse trame. Il mondo reale  è sempre punto di partenza per le sue opere, ma la visione viene trasformata attraverso l’azione di cromatiche sovrapposizioni. Spesso Konopka si ispira alla figura femminile ,nelle composizioni dove l’erotismo  ha un ruolo importante, ma nello stesso momento sottolinea le forti sensazioni coloristiche ispirate dalla natura , presentando l’oggetto dipinto e il suo sfondo come un insieme di colore  dove si perde il  contorno. Per l’artista polacco la madre natura offre tanti stimoli creativi  e spesso le dense  trame del colore, messo con la spatola su tela alludono alle onde del mare, movimento del vento  o delle nuvole. Grazie a questa tecnica  lo spettatore riceve un  messaggio della  stretta  appartenenza dell’uomo  come specie all’ambiente. Uomo e natura sono tutt’uno. Attraverso la  particolare tecnica  dettata dall’azione artistica di tipo immediato –  art action, la sua pittura ottiene effetto di bassorilievo di colore dall’aspetto orrifico tipico dell’ arte  primitiva,. Come nel Favismo i colori sono puri , accessi e contrastanti , però la loro consistenza  è diversa  e nell’altra fase di lavoro viene aggiunto il movimento . I suoi quadri  sono come la natura  che emana l’energia e  pulsa di vita. L’azione di dipingere è immediata  e rappresenta un momento della selvaggia liberazione dell’artista. Questa sensazione viene letta nelle sue opere e ricevuta dallo spettatore . La citazione figurativa dei  soggetti si perde sotto dense trame sovrapposte  dai colori sgargianti e contrastanti. Diverse opere di Krzysztof Konopka assomigliano la produzione artistica di Kooning , perdendo però successivamente  la nettezza della forma  e sviluppando la propria percezione del mondo, che tende progressivamente verso l’informale. Effetto di un frottage fatto dai colori messi con impulso- action, che invece di schizzare la vernice come Pollock, si scaglia sulla tela con la spatola densa di colore e trasforma la propria energia emozionale in un opera pittorica. Il pittore diventa uno psicoanalista  e attraverso la propria arte permette allo spettatore di scoprire e tirare fuori le proprie emozioni inconsce. L’empatia tra l’artista  e il pubblico si stabilisce immediatamente attraverso la vibrazione  cromatica delle tele, che spesso alludono alle onde elettromagnetiche,  catturando la vista attraverso illusione ottica e stabilendo un rapporto di intimità con l’osservatore. La gamma delle tonalità scelte  spesso vede impegnati colori passionali e di vita come il giallo , l’arancione e il  rosso, contrastati dal verde  e blue  propri dell’espressionismo di  Vincent van Gogh  e favismo di Paul  Gauguin .  Alcune volte Krzysztof Konopka  dipinge a strati in modo, che la parte sottostante emerge e si intreccia  con quella sovrastante . Questo crea un dialogo cromatico fra le superfici  e invita alla  lettura piu profonda dell’opera,  capace di tirar fuori  le antiche emozioni e desideri , scrutando ogni angolo della nostra anima. Le tele di Konopka scaturiscono una grande energia e positività , illustrando la forza della natura e un inno alla vita comandata dalle forze istintive e primordiali. Come nell’ espressionismo astratto, per l’artista polacco dipingere diventa una azione  psicologica, ma invece che a sfondo esistenziale  si tratta di un impulso empatico primordiale di  connessione con la natura..

                                                                       /Arch. Margherita Blonska Ciardi/

Konstrukcja ukryta w Abstrakcji w pracach Krzysztofa Konopki

Konstrukcja ukryta w Abstrakcji w pracach Krzysztofa Konopki

Bardzo często, Sztuka Abstrakcyjna jest punktem, gdzie dociera impulsywny akt, podczas którego artysta uwalnia ukryte i czasami gwałtowne emocje, które musi wyrazić na płótnie; w innych przypadkach, zamiast tego ma miejsce uwalnianie błogich, pozytywnych, intensywnych doznań, które mogą przemówić jedynie językiem sztuki. W przypadku artystów protagonistów naszych czasów, Nieformalność jest punktem wyjścia do zgłębienia tego, co ukryte.

Spotkanie z malarstwem przyszło w życiu Krzysztofa Konopki późno, być może dlatego, że musiał on poczekać na właściwy moment, w którym człowiek odnajduje drogę do swych najgłębszych zakamarków, co staje się pragnieniem uwolnienia na płótnie tego, co sobie uświadomił, gdy zrozumiał samego siebie; ta iskra pojawiła się po ukończeniu podróży do Santiago, kiedy to – po powrocie do domu – podąża za instynktem i kupuje płótna, pędzle i farby,by wyruszyć w osobistą i zupełnie nową podróż, krusząc pancerz kokonu, w którym dojrzewał w człowieku artysta. Obywatel Polski, Konopka, jest artystą samoukiem, który na płótnie opowiada o swoich najgłębszych przemyśleniach, tych które trudno usłyszeć w codziennym życiu zdominowanym hałasem rutyny, silników aut na ulicach, pogonią za swoimi celami, które tak bardzo oddalają człowieka od jego duszy. Nieformalność jest jednocześnie głównym bohaterem i pomocniczą cechą przenośni, która zdaje się być w ukryciu, w przeciwieństwie do tego, co dzieje się w rzeczywistości, wydaje się być umieszczona na drugim miejscu w stosunku do wrażeń, które powinny zamiast tego wyłaniać się na pierwszym miejscu. Właśnie dlatego nastrój jest tym, co okrywa i osłania tematy prac Konopki, ale jednocześnie je roztapia, jak gdyby artysta chciał wejść w ich myśli, uczucia, overharing, komunikując i opowiadając je obserwatorowi. Metaforyczny obraz jest nasycony tak bardzo, jak bardzo intensywne są kolory, jak zwarte są pociągnięcia pędzlem, które marszczą się i rozdrapują powierzchnię płótna, pokrywając emocjonalny chaos uporządkowaniem obrazu, które wiernie oddaje rzeczywistość, będącą jednakże tylko tłem, ponieważ to, co naprawdę ma znaczenie, to głębokie uczucie. W efekcie mamy bardzo konkretny, intensywny, Abstrakcyjny Ekspresjonizm, który jest w stanie zwabić wzrok obserwatora i zachęcić, by iść i zrozumieć co i kto ukrywa się pod takim emocjonalnym stanem, pod zadrapaniami i nieustannym ruchem myśli, które wydają się wychodzić z danego dzieła, aby głośno wykrzyczeć swoją obecność.

W projekcie Para (Couple) szczególnie wyraźne jest połączenie między dwojgiem ludzi, dogłębne współdzielenie wizji życia i wspólny spacer, trzymając się za ręce. I Krzysztof Konopka rozświetla obraz, aby oddać harmonię, łagodne światło, z którym wydają się oni iść w kierunku swojej przyszłości. Natomiast w obrazie Ona (She) nastrój jest bardziej specyficzny, nasycony, podniosły, jak gdyby bohaterka musiała pozbierać samą siebie, aby stać sie bardziej świadomą swych pragnień, najgłębszych emocji, poczucia nostalgii, które może pojawić się tylko, gdy jest sama, w rozmowie ze swym najgłębiej skrywanym „ja”; Konopka maluje ją odwróconą plecami, odkrywając silną delikatność i wrażliwość na uczucie, które musi być jedynie wyszeptane, musi wyciekać powoli, ponieważ właśnie nadeszła zarezerwowana przerwa na intymność.

W najbardziej hermetycznych dziełach, tych, w których obraz można dostrzec dopiero po zatrzymaniu na nim wzroku na dłuższą chwilę, komunikacja pomiędzy artystą i obserwującym staje się kolorem, dzieje się poprzez bardziej lub mniej ciemne czy intensywne tony, gdzie Konopka ukazuje, co jest poza wpływem emocjonalnym, przykuwając uwagę do podskórnego czucia sztuki, co zaskakuje, ponieważ pozwala powoli odkrywać. W Wilku (Wolf) gama chromatyczna nawiązuje do ziemi, do roli zwierzęcia i do uczucia strachu, które zwykle inspiruje, jest w pewien sposób złagodzone ramkami zamrożonymi, niemalże uspokajając w momencie, w którym artysta uwiecznia je, jakby z kolei wilk zatrzymał się, aby odwzajemnić uwagę, którą ktoś mu poświecił. Być może obraz ten ukrywa także tendencję Krzysztofa Konopki do postrzegania otaczającej go przyrody jako najlepszych zasobów do ponownego odkrywania spontaniczności i więzów z własnym wnętrzem, w przekonaniu że wszystko – nawet człowiek – jest częścią świata, któremu często zapomina poświęcić należną uwagę. Mówią o ruchu, ewolucji, korytarzach w życiu każdego z nas koniecznych do przeprowadzenia wszystkich zmian, transformacji, które wiodą do lepszego zrozumienia samego siebie, bardziej zrównoważonej swiadomości swoich emocji, właśnie dlatego, że są akceptowane i przeżywane jako kroki konieczne na drodze życia. Konopka nazywa swój styl malarski Orapizmem, który oznacza połączenie z własnym przebogatym światem wewnętrznym w chwili obecnej, czując „teraz”, aby komunikować się bardziej przejrzyście i świadomie z tymi, którzy oglądają naszą sztukę. Polak mieszkający w Piotrkowie Trybunalskim, małym mieście niedaleko Łodzi, w swojej stosunkowo krótkiej karierze (spowodowanej faktem, iż późno zaczął malować) brał udział w kilku grupowych wystawach, w tym: Four Seasons Art Fair w Amsterdamie, the Pallax Art Fair w Londynie, w międzynarodowej wystawie the Single Work w Rzymie i w październiku 2019 będzie jednym z artystów the International Biennale and Contemporary Art and Design we Florencji.

Marta Lock

Marta Lock – powieściopisarz, aforysta, eseista, krytyk sztuki, recenzent, socjopsycholog

Szczególne podziękowanie za tłumaczenie tekstu krytyka sztuki Marty Lock składam przyjaciółce Katarzynie Zadwornej.